Onlangs moest ik een behandeling bij de tandarts ondergaan waarbij ik geruime tijd volledig aan haar was overgeleverd. Want zo voelt het, en zo is het. Liggend in de stoel ben je net zo hulpeloos als een kever die op zijn rug ligt. Je kunt nog wat spartelen met je armen en benen, maar daar houdt het dan wel zo’n beetje op. En terwijl je daar ligt moet je dan maar proberen om aanvallen van paniek te onderdrukken en je overgeven aan de vaardige handen van de tandarts.

Om die eventuele paniekaanvallen te onderdrukken probeerde ik dan maar om niet te denken aan de behandeling, maar aan het werk dat wachtte. Terwijl ik dat deed begon ik me voor te stellen dat een testobject eigenlijk op dezelfde hulpeloze manier is overgeleverd aan ons testers als wij aan de tandarts. Hoe zou het dan zijn wanneer ik het testobject was en de tandarts de tester. Zouden de requirements duidelijk geweest zijn? Was de test basis van voldoende kwaliteit om test gevallen uit af te leiden? Is de infrastructuur op orde en zijn van alle componenten de status en versies bekend? En welke technieken worden er gebruikt voor het schatten van de inspanning en het uitvoeren van de werkzaamheden?

Bij de tandarts ga ik er eigenlijk zonder meer van uit dat al die zaken op orde zijn. Nog voordat ik de behandelkamer in kom is aan de hand van foto’s en aantekeningen nog een keer gecontroleerd welke behandeling moet blog testingplaatsvinden, alle materialen zijn al in volgorde gereed gelegd en de behandeling is in detail met de assistente doorgesproken om zeker te zijn dat alles op de juiste manier en in het juiste tempo verloopt.

Waarom vinden wij het dan eigenlijk nog steeds normaal dat je een testobject krijgt dat maar half af is of waarvan de requirements nog niet eens opgeschreven zijn? En waarom bedenken we pas tijdens het testen hoe en wat we gaan testen?Wat mij vooral ook opvalt is dat mijn tandarts alle technieken kent en kan toepassen. Bij de ene patiënt moet er wat tandsteen verwijdert worden, de ander krijgt een kroon of een implantaat. Bij weer een ander moet slechts een gaatje gevuld worden of er moet een volledige wortelkanaalbehandeling worden uitgevoerd. Allemaal verschillende technieken, met elk hun eigen aanpak en doel. Bij testers zie ik echter nogal eens gebeuren dat iedere keer op dezelfde techniek of beperkte set van technieken wordt teruggegrepen. De andere technieken kan men niet toepassen of men kent het doel ervan niet dus houdt men vast aan dat ene wat men wel kent. Dat is zoiets als een tandarts die alles probeert op te lossen door een kroon te plaatsen.

Ik heb ooit een test manager gehad die zei: “ik zie liever een ontwikkelaar met z’n handen achter zijn hoofd achteroverleunen dan voorovergebogen zitten typen want dan denkt hij in ieder geval na over wat hij gaat doen.” Dat geldt natuurlijk even goed voor testers. Testers zouden dus eens wat vaker naar de tandarts moeten gaan. Nee, niet omdat ze van die slechte tanden zouden hebben, maar eens even op je rug liggen, dat gevoel van machteloosheid ervaren en dan denken “wat gij niet wilt …”.

Heb jij als tester kennis van alle technieken? Weet je welke techniek op welk moment toegepast kan of moet worden, en kun je ze ook allemaal toepassen? We willen je graag helpen om je kennis en kunde ook op dat vlak te vergroten. Bij een kop koffie vertellen we je er graag meer over. (neem contact op)

André Verschelling

Consultant